منتقم كربلا

سلام دوستان

Sat, 09 Apr 2011 22:57:00 GMT

مطالبات رهبري در جهاد اقتصادي را درست معني کنيم؟

رهبر معظم انقلاب به سنت ساليان اخير سال ???? را با عنوان جهاد اقتصادي مزين فرمودند
توجه به اين امر ضروري است که جهاد اقتصادي في النفسه حامل پيام ارزشمندي است وترکيب کلمه جهاد با اقتصاد ياد آور اين امر است که توفيق در عرصه اقتصادي نيازمند عزمي جهاد گونه است
توجه به اين نکته ضروري است که کليت نظام اسلامي در اين فراخوان جهادي
مقام عظماي ولايت مورد خطابند وبنابراين سه قوه مقننه و مجريه و قضاييه در اين سازوکار جهادي به يک نحو مسئولند
تجربه ساليان اخير اين نکته را ثابت ميکند که متاسفانه جريان کم عمقي که همواره در صدد موج سواري بر روي چنين فراخوان هايي است با برگزاري همايش ها وتبليغات پر خرج اصل هدف را تحت الشعاع قرار داده و چه بسا با انحراف اهداف اوليه ناخرسندي مقام معظم رهبري را با اقدامات سبک و کم مغز خود فراهم آورند همچنان که معظم له در حرم رضوي در اين خصوص فرمودند:(در برخي مواقع نامگذاري‌ها و شعارهاي سال بصورت انبوه و با هزينه‌ي زياد در تهران و شهرهاي ديگر برروي تابلوها و در خيابانها نصب مي‌شوند درحاليکه اين کار بي‌فايده و داراي اشکال، و خلاف هدف اصلي از نامگذاري هر سال است. ايشان تاکيد کردند: هدف از نامگذاري براي هر سال انجام اقدامات عملي است، و نه نصب آن شعار و يا عکس‌هاي مربوط به آن بر روي تابلوها)
اقداماتي نظير مراسم هاي کلنگ زني نمايشي و يا افتتاحات نمايشي و يا اقدامات کليشه اي ديگر و پيوند زدن تبليغي اين اقدامات با واژه جهاد اقتصادي
و ايضا دادن عنوان جهادگر !به مديران اجرايي در رده مياني
همه و همه آفت هايي است که اين حرکت سازنده را تهديد ميکند وپيشاپيش از چنين اقداماتي که يقينا در تضاد با منويات عميق رهبري نظام است به خدا پناه مي بريم
بي ترديد فراهم شدن زمينه براي ناميدن سال ?? با عنوان جهاد اقتصادي ثمره اقدامات شايسته دولت نهم و دهم در رفع محروميت نسبي از مناطق محروم و اجراي شجاعانه طرح هدفمند کردن يارانه هاست همچنان که مقام عظماي ولايت نيز به اين توفيقات اشارت داشتند
کليد اصلي جهاد اقتصادي در سال ?? تبيين سازوکاري براي ورود بخش خصوصي به عرصه اقتصاد کشور است
عليرغم همه توفيقات بزرگ دولت نهم ودهم اين ايراد بزرگ همچنان باقي است که بخش خصوصي در عرصه اقتصادي حضوري فعال و تعيين کننده ندارد
سازوکار اقتصادي کشور در حال حاضر اينچنين تعريف ميشود :
تعريف پروژه هاي عمراني در قالب فشار نمايندگان مجلس و مديران محلي و در ادامه اجراي مراسم کلنگ زني و انجام پروژه عمراني در يک سيکل دولتي و چند برابر قيمت رقابتي و آزاد و در ادامه ايجاد يک بنگاه اقتصادي دولتي و برگزاري مراسم افتتاح پروژه!
اين مسيري است که درصورت توفيق يک بنگاه دولتي به جمع بنگاههاي منتظر اجراي اصل ?? قانون اساسي اضافه ميکند
عليرغم ايده هاي ساختار شکن دکتر احمدي نژاد در بخش اجرايي هنوز نتوانسته ايم از اين سيکل معيوب رهايي يابيم و کلنگ افتتاح پروژه هاي عمراي را بدست مردم و بخش خصوصي بدهيم
لازمه جهاد اقتصادي وجود مديراني تحول خواه است که اهداف و بر نامه هاي شخص رييس جمهور را باور داشته باشند
لازمه جهاد اقتصادي دولتي جهادي ودرصحنه است
دولتمرداني که درتمام سطوح نگرشي جديد به فر آيند توسعه داشته وسازوکارهاي عهد اصلاحات و سازندگي را به فراموشي سپرده باشند و همه توانشان را مصروف به صحنه آوردن توده هاي مردم در اين عرصه سازند
اميد است که سال ?? سال تحقق و به ثمر نشستن زحمات دل سوزان باشد

چرا بايد بگوييم امام خامنه اي؟!

Thu, 28 Oct 2010 15:46:00 GMT

اين پست از آن جهت که من رو خيلي تحت تأثير قرار داد بطور کامل با منبع ذکر ميشه تا گوشه اي از حقيقت انقلاب اسلامي (انديشه بلند امام خميني ره و خيانت خائنان(مثل اكبرشاه و ...) به امت اسلامي و مظلوميت امام خامنه اي ) را اشاره کند:

نويسنده اصلي :"متن زير قسمتهايي از سخناني دكتر محمد علي رامين مي باشدكه به اي ميل حقير ارسال شد. به نظرم جالب آمد و به همين خاطر منتشر کردم تا نظر دوستان را هم در اين باره بدانم."

غربي‌ها با سه کليدواژه‌ي آزادي، دموکراسي، و حقوق بشر افکار عمومي را اداره مي‌کردند. شرقي‌ها با دو کليدواژه‌ي مبارزه‌ي پرولتاريا با امپرياليسم و برابري. امام پنج کليدواژه‌ي قرآني را در مقابل آن پنج کليدواژه قرار دادند.

اصل «امامت‌محوري» مهم‌ترين کليدواژه بود. سيستم امت-امامت حرف جهانشمول اسلامي بود که در عرصه‌ي سياست احيا شد.

ده سال هر کاري کرديم، يک رسانه‌ي غربي پيدا شود که بگويد «امام خميني»، نشد! همه مي‌گفتند «آيت‌الله خميني».

سال 59 به يکي از اساتيد يهودي آلمان گفتم «استاد! چرا رسانه‌هاي شما نمي‌گويند امام خميني؟». خنده‌اي کرد و گفت «آخر ما بعضي چيزها را متوجه شديم!». کيف‌اش را باز کرد و يک کتاب درآورد. ترجمه‌ي آلماني کتاب «ولايت فقيه» امام بود. گفت «آقاي خميني يک تئوري جهاني دارد. وقتي ما بگوييم "امام"، ايشان بين کشورهاي دنيا شاخص مي‌شود. چون کلمه‌ي "امام" قابل ترجمه نيست. ولي وقتي بگوييم "رهبر"، اين کلمه در فرهنگ غرب بار منفي دارد. ديگر ما ايشان را کنار استالين و موسيليني و هيتلر قرار مي‌دهيم. کلمه‌ي "رهبر" به نفع ما و کلمه‌ي "امام" به نفع آقاي خميني است. از طرف ديگر اگر ايشان يک جايگاه ديني دارد، ما به ايشان مي‌گوييم "آيت‌الله"، اما "امام" يک بار معنوي دارد! از طرفي ايشان آن طور مي‌شود امام امت اسلامي که مسلمان‌هاي دنيا را دور خودش جمع بکند!». با اين صراحت اين را به من گفت.

يک رسانه‌ي غربي يا شرقي را پيدا نمي‌کنيد که گفته باشد «امام خميني». آن موقع ما امتحان کرديم رسانه‌هاي غربي آيا مي‌پذيرند ما يک آگهي بدهيم به نام «امام خميني»؟ مي‌خواستيم 60،000 مارک بدهيم که يک آگهي چاپ کنند، قبول نکردند!

شهريور 58 که در مجلس خبرگان قانون اساسي شهيد بهشتي کلمه‌ي امامت را در قانون اساسي گذاشت، رياست آن مجلس با آقاي منتظري بود. امام خميني گفت شما نمي‌تواني مجلس را اداره کني، برو کنار، آقاي بهشتي اداره کند. وقتي شهيد بهشتي آمد اصل پنجم را مطرح کند که ولي فقيه نائب امام زمان و امام امت اسلامي است، کشور ريخت به هم. بازرگان اعلام استعفاي دسته‌جمعي دولت را کرد. اميرانتظام اعلام کرد که مجلس خبرگان قانون اساسي بايد منحل شود. سر يک کلمه کشور ريخت به هم!

امامت‌محوري، امّت‌گرايي، عدالت‌گستري، و دوقطبي مستکبرين-مستضعفين اساس تئوري امام خميني بود.

امام خميني از دنيا رفتند. آقاي هاشمي رفسنجاني آمدند پنج روز بعد از رحلت امام خميني در دومين خطبه‌ي اولين نمازجمعه‌ي بعد از رحلت امام، راجع به ولايت فقيه دو جمله گفتند. يک : «ما نمي‌خواهيم بعد از رحلت امام خميني به جانشي ايشان "امام" بگوييم». اين همه دعوا داشتيم با شرق و غرب؛ امام حاضر شد شهيد بهشتي را قرباني کند براي اين کلمه؛ قانون اساسي پنج بار روي امامت ولي فقيه تأکيد کرده، امام اين را از سال 48 مطرح کرده، شما مي‌گويي نمي‌خواهيم؟ به اسم اعزاز امام خميني گفتند به جانشين‌اش نمي‌گوييم امام! انگار يکي به شما بگويد من چون خيلي شما را دوست دارم، افکار شما را مي‌خواهم با شما دفن کنم! جمله‌ي دوم‌شان اين بود : «خبرگان مرجع تعيين نکرده است». يعني جانشين امام خميني نه مرجع است و نه امام.

وقتي ايشان جاي «امام» گذاشت «رهبر»، «امّت» شد «ملّت». يعني عملاً سيستم ملت-رهبر انگليسي‌ها را پذيرفتيم و سيستم امت-امامت امام خميني را کنار گذاشتيم. وقتي «امّت» شد «ملّت»، عناصر امّت يعني «خواهران و برادران قرآني» -که وظايفي مثل امر به معروف و نهي از منکر نسبت به هم دارند-، تبديل شدند به عناصر ملت يعني «شهروند» و « هموطن».

اما کلمه‌ي سوم يعني «عدالت»؛ مقدس‌ترين کلمه‌اي که آقاي هاشمي در دوران رياست‌جمهوري‌شان ابداع و به تحميل کردند به نظام اسلامي، کلمه‌ي «توسعه» بود. فرق عدالت و توسعه اين بود که «عدالت» را خدا و پيغمبر (ص) و علي مرتضي (ع) تعريف مي‌کنند، اما «توسعه» را صندوق بين‌المللي پول و بانک جهاني و صهيونيست‌هاي عالَم.

در عرصه‌ي بين‌الملل هم دو کليدواژه‌ي قرآني «مستکبرين» و «مستضعفين» را ايشان اصلاح کردند و گفتند «مستکبرين» فحش و توهين‌آميز است! به جايش بگوييم «قدرت‌هاي جهاني»! خب وقتي گفتي «مستکبرين» بايد با آن‌ها «مبارزه» کني، اما وقتي گفتي «قدرت‌هاي جهاني» بايد با آن‌ها «تعامل» کني. «مستضعفين» را هم کردند «قشر آسيب‌پذير»؛ يعني آدم‌هاي بي‌عرضه‌اي که خودشان پذيراي آسيب‌اند!

پنج کليدواژه‌ي قرآني امام خميني که اساس گفتمان نهضت اسلامي بود، توسط ايشان تغيير پيدا کرد به همان کليدواژه‌هايي که دشمنان مي‌خواستند.

تا موقعي که کليدواژه‌هاي قرآني امام خميني –که رأس آن‌ها امام بودن ولي فقيه است- احيا نشود، هر کاري که بکنيم، وصله‌پينه کردن است.

شما هر لعني که به ...... بکنيد، اين قدر جگر دشمنان نمي‌سوزد که بگوييد «امام خامنه‌اي».

مشکلي که هست هم اين است که همه مي‌گويند «ديگران بگويند ما هم مي‌گوييم!». اصولگراها مي‌گويند صداوسيما شروع کند، ما هم مي‌گوييم! صداوسيما مي‌گويد ما که از روحانيون نمي‌توانيم جلو بيفتيم! روحانيون مي‌گويند تا مديران ارشد نظام خودشان نگويند که ما نمي‌توانيم جلوي مردم بگوييم! مديران ارشد مي‌گويند وقتي جوانان انقلابي هم نمي‌گويند، ما بگوييم و هزينه بدهيم؟! و...

بعضي هم مي‌گويند نگوييم چون قبلاً کسي (حشمت‌الله طبرزدي) اين کار را کرده و سابقه‌ي خوبي ندارد اين کار در ذهن مردم! خب خوب‌ها بايد پرچمدار اين کار شوند که اين کار به اسم آن‌ها ثبت شود و آن سابقه پاک شود.

آيت‌الله سيد محمدباقر حکيم پا مي‌شود مي‌رود نجف. از آن‌جا نامه مي‌نويسد به «حضرت آيت‌الله العظمي امام خامنه‌اي». يک هفته بعد شهيدش مي‌کنند. آن مرد بزرگ مي‌فهمد که بايد از آن‌جا پيغام دهد «امام خامنه‌اي». سيد حسن نصرالله مي‌فهمد در سخت‌ترين شرايطي که دارد، بايد بگويد امام خامنه‌اي! ما اينجا نشسته‌ايم و نمي‌گوييم!

اگر نعمت خدا را قدر ندانيم، مي‌فرمايد «انّ عذابي لشديد». روز قيامت هم آن‌جا ندا داده مي‌شود که «وقفوهم انّهم مسئولون، ما لکم لا تناصَرون». هي حرف را انداختند از اين طرف به آن طرف.

http://amaliat.blogfa.com/post-170.aspx

ببخشيد اگر طولاني بود حيفم اومد نخونيد

بازگشت از کربلا

Sat, 16 Oct 2010 12:15:00 GMT

از جايي اومدم که قطعه اي از بهشته.با يه عالمه خاطرات قشنگ.جسمم از اونجا اومد ، اما تا زنده ام دلم اونجاست.تو حرم اراب وقتي نشته بودم براي تمام رفقا داخل فضاي مجازي يا واقعي دعا كردم كه همتون يه روز بريد اونجا تا درک کنيد که چه عظمتي داره ديدن حرم کسي که سالهاست داريم واسش عزاداري ميکنيم.وقتي کنار حرمش ميرسي نميدوني چيکار بايد بکني .يه نگاه به حرم حضرت عباس مي كني يه نگاه به حرم ارباب بعداز اجازه از برادر حركت مي كني توبين الحرمين به سمت حرم ارباب وقتي مي رسي و نزديك ضريح مي شي مرواريد هاي اشك از ديدگانت بيرون مي ريزه دست خودت نيست چون خودشون اجازه دادن نمي دونم از كجا بگم از سحر جمعه بگم كه داخل حرم پر از بوي سيب شده بود يا از سامرا كه امام هاي ما ضريحشون دوتا تكه تخته مي باشد و گنبدي هم كه ندارن يا از نجف بگم كه هيچ كس از اهالي نجف نمي آمدند داخل حرم نماز بخونن چون حتي امام جماعت هم نمازو شكسته مي خوند يعني داخل حرم همه مسافر بودن و.....

السلام عليك يا ابا عبدالله(ع)

Tue, 28 Sep 2010 15:15:00 GMT

زيارت کربلا هميشه يک رويا بوده است براي من. بودن در فضايي که قلب هاي همه شيعيان به آنجا متصل است، زيارت مرقد مولا علي (ع) که جايگاهش در بعد معرفتي ما نمي گنجد و ديدن همه آن نمادهاي الهي در زمين و معادن حکمت الله.
السلام عليکم يا اهل بيت النبوه
تصور آنکه قبر امام حسين (ع) و يار با وفايش ابوالفضل العباس که ياد و نامشان قلوب را متحول مي کند از نزديک بتوان ديد سخت است و باور نکردني.
اگر قسمت باشد ان شاءالله سفري به کربلا و نجف و کاظمين خواهم داشت. از همه دوستان حلاليت مي طلبم و ان شاءالله اگر عمري بود از ظرافت ها و نکته هاي اين سفر خواهم گفت. ما را هم دعا کنيد تا اندکي معرفتمان به آن بزرگواران بيشتر شود

اميرکبير و اشرافيگري و سرمايهداري زالوصفتي

Mon, 20 Sep 2010 11:43:00 GMT

آيا هاشمي همان امير کبير امروز است؟

اينجا همان موضوع همسان قرار دادن آقاي هاشمي رفسنجاني با اميرکبير در آن دوران مد نظر است و اينکه تا چه حد اين مقايسه درست بود.

رويدادهاي دوران اميرکبير و زمانه‌اي که او در آن زيست و رشد کرد و به مقامات عالي کشوري رسيد، تقريباً به صورت کلي براي همگان و دست کم آنان که با تاريخ معاصر ايران آشنايي دارند، روشن است. اميرکبير از طبقه‌اي محروم در جامعه برآمده و با پشتکار و استفاده از کمترين امکانات توانست از استعدادهاي خدادادي خود بهره کافي ببرد و در برهه‌اي از تاريخ که اشراف بر سرمايه‌هاي مادي و معنوي اين سرزمين مسلط بودند و آنها را به يغما مي‌بردند، بر مسند وزارت و صدارت بنشيند و کارهايي را شروع کند که بعدها موجد تحولات بزرگ در کشور شود.

اما در دوره رياست جمهوري آقاي هاشمي، در حالي که بيش از يک دهه از انقلاب اسلامي گذشته و بندهاي استعمار و ديکتاتوري از آن گسسته شده بود، به‌رغم فضاي مناسبي که در آن 10 سال بر مردم و کشور حاکم شده بود، رفتارهايي آزارنده و دور از شأن انقلاب بروز کرد که مهم‌ترين آن‌ها، ترويج خوي اشرافي‌گري و مصرف‌زدگي بود. آن هم درست در مقطعي که بهترين زمان براي ترويج الگوي صحيح زندگي مبتني بر دستورات اسلامي مي‌توانست باشد. آن زمان چنين تحليلي ارائه مي‌شد که پس از هشت سال جنگ وقت آسايش فرارسيده و مردم بايد "مانور تجمل" راه بيندازند تا تلخي جنگ را از ياد ببرند. اين تحليل‌ها و برخي شعارهاي برآمده از آن‌ها، زمينهساز اشرافي‌گري و مصرف‌زدگي رو به تزايدي شد که در سال‌هاي بعد، حجم زيادي از درآمد نفت را بلعيد و شبه‌طبقه‌اي را پديد آورد که نه تخصص داشت و نه کارآفرين بود و نه پاي‌بند به آرمان‌ها و شعارهاي انقلاب. يکي از شعارها و آرمان‌هاي انقلاب که امام(ره) بر آن بسيار تأکيد کرده بودند، يعني عدالت اجتماعي، به فراموشي سپرده شد و طبقات پايين جامعه که بار انقلاب و جنگ را بر دوش کشيده بودند و امام(ره) آنان را ولي نعمتان مسئولين قلمداد مي‌کردند، با ميدان‌داري اشرافيت نوين به حاشيه رانده شدند. تفکر خطرناک و غيراسلامي اجراي برنامه‌ها به هر قيمت توسط مديراني که تافته‌هاي جدابافته‌اي از جامعه به شمار مي‌رفتند، به کار بسته شد که نتيجه‌اي جز الگوبرداري مغلوط از غرب و اجراي طرح‌هاي بعضاً نامناسب نداشت که تازه بسياري از آنها هم نيمه‌کاره افتتاح مي‌شدند.

آن شبه‌طبقه اشرافي از پول نفت، مستقيم و غيرمستقيم، استفاده کرد و فربه شد تا جايي که خود را صاحب همه چيز مملکت مي‌پنداشت و براي آنکه حاشيه امنيت موجوديت خود را بيشتر کند، شروع کرد به گردآوردن افرادي که نظريه‌پردازان مواجب‌بگير از آنها به عنوان طبقه متوسط ياد مي‌کردند، حال آنکه چنين نبود. اين طبقه به اصطلاح متوسط در حقيقت کارگزاران آن شبه‌طبقه اشرافي بود که به‌واسطه رانت بر کوهي از دارايي‌هاي برگرفته از بيت‌المال تکيه زده و اقتصاد دلالي و سفته‌بازي را دامن مي‌زد (امروز همچنان اين بلا دامنگير اقتصاد ماست و يکباره قيمت يک کالا دو سه برابر مي‌شود و همان شبه‌طبقه اشرافي سود کلاني را به جيب مي‌زند و گناه اين تورم عجيب و غريب را هم به گردن ديگران مي‌اندازد و تازه مدعي مي‌شود که اگر مديريت اقتصاد را به بخش خصوصي، يعني همين شبه‌طبقه، واگذار مي‌کردند کار به اينجا نميکشيد!)

اميرکبير در جريان فتنه "باب" قاطعانه عمل کرد تا کشور را از شر استعمار و دسيسه‌هاي آن مصون بدارد اما آقاي هاشمي در جريان فتنه بعد از انتخابات، در حالي که جبهه بين‌المللي معاندان انقلاب اسلامي صريحاً به دفاع از فتنه‌گران برخاسته بود، هيچ موضع مشخصي در دفاع صريح از انقلاب و مباني آن نگرفت و يا سکوت کرد يا سخني دوپهلو گفت.

اميرکبير در دل طبقه اشراف به برخورد با اشراف و شاهک‌ها همت کرد (و از جان خود در اين راه مايه گذاشت) اما در دوره آقاي هاشمي شبه‌طبقه اشراف نضج گرفت آن هم در دل جامعه انقلابي که تحت هدايت رهبري ساده‌زيست و مدافع محرومان، شرّ اشرافيت پهلوي را از اين کشور کم کرده بود.

اميرکبير به هيچ يک از نزديکان خود و متنفذان دربار اجازه دخالت در تصميم‌گيري‌هايش را نمي‌داد اما در دوره زمامداري آقاي هاشمي و حتي تاکنون برخي بستگان و نزديکان وي ميدان‌داري کرده‌اند و او مواضع اين نزديکان و منسوبين خود را که بعضاً عليه انقلاب و ارکان نظام و مصالح کشور بوده، رد نکرده‌اند يا دست کم مرز خود را با آنان مشخص ننموده‌اند.

ادامه مطلب در http://www.rajanews.com/detail.asp?id=62505